Rozporządzenie MSWiA z 7 lipca 2025 r. w sprawie Centralnej Ewidencji Obiektów Zbiorowej Ochrony (CE OZO) – wejście w życie po ogłoszeniu. To systemowy przełom: jednolite zasady gromadzenia, aktualizacji i udostępniania danych o schronach, ukryciach oraz miejscach doraźnego schronienia.
Co reguluje rozporządzenie?
- Sposób i tryb przekazywania danych do CE OZO (kto, co, kiedy przekazuje i w jakim standardzie),
- Podział odpowiedzialności między administrację rządową a samorządową,
- Zasady udostępniania informacji (w tym publicznego dostępu dla obywateli i uprzywilejowanego – operacyjnego – dla służb),
- Mechanizmy aktualizacji i kontroli jakości danych (np. cykle przeglądów). Wytyczne precyzuje komentarz praktyczny dla JST i służb.
Dlaczego CE OZO jest potrzebna?
W załączniku do Programu OLiOC 2025–2026 wprost wskazano, że w Polsce miejsca w schronach i ukryciach obejmują niespełna 4% ludności, a priorytetem staje się inwentaryzacja, przeglądy i adaptacje potencjalnych obiektów ochronnych (w tym w szpitalach dla personelu/pacjentów). CE OZO porządkuje te procesy i pozwala planować inwestycje tam, gdzie luka jest największa.
Jak z tego skorzystają mieszkańcy i JST?
- Obywatel: sprawdzi, gdzie w okolicy znajdują się miejsca ochrony oraz jaki mają status (schron/ukrycie/MDS), podstawowe parametry i dostępność.
- Samorząd: na podstawie mapy pokrycia podejmie decyzje o modernizacji, zmianie funkcji obiektów, budowie nowych i ich utrzymaniu; CE OZO staje się też podstawą wniosków o finansowanie z Programu OLiOC.
- Służby: uzyskują warstwę danych operacyjnych (pojemność, wyposażenie, zasilanie, hermetyzacja, filtry, dostęp dla niepełnosprawnych), która przyspiesza decyzje w realnym kryzysie.
Wdrożenie techniczne i ryzyka
Największym wyzwaniem jest standaryzacja opisów oraz „oczyszczenie” rozproszonych baz (różne formaty, jakość pomiarów, spójność geolokalizacji). Dlatego rozporządzenie kładzie nacisk na tryb przekazywania i aktualizacji danych, a program rządowy – na finansowanie przeglądów i dostosowań cywilnych obiektów (np. garaży, piwnic, hal) do funkcji ochronnych. 
CE OZO jest „systemem nerwowym” modernizacji budowli ochronnych: łączy obywatela (informacja), samorząd (planowanie i inwestycje) oraz państwo (koordynacja i priorytety). To warunek scalania rozproszonej infrastruktury w jeden, czytelny ekosystem bezpieczeństwa ludności.
