13 czerwca 2025 r. państwa członkowskie UE uzgodniły kolejne przedłużenie ochrony tymczasowej dla osób uciekających przed rosyjską agresją na Ukrainę — z 4 marca 2026 r. do 4 marca 2027 r. Decyzja zapadła w Radzie UE i została ogłoszona w oficjalnym komunikacie prasowym. Ochrona tymczasowa zapewnia natychmiastowy, zbiorowy status pobytowy bez konieczności indywidualnego postępowania azylowego. Na poziomie UE objętych nią jest ponad 4,2–4,3 mln osób, co Rada prezentuje w przeglądzie polityki wsparcia dla uchodźców z Ukrainy.
Jakie prawa gwarantuje system. Reżim ochrony tymczasowej daje prawo legalnego pobytu, pracy, dostępu do edukacji, opieki zdrowotnej i świadczeń socjalnych w państwie przyjmującym. Dzięki temu odciąża krajowe systemy azylowe i pozwala skupić administrację na integracji, zabezpieczeniu mieszkalnictwa, ochronie zdrowia oraz edukacji dzieci. UE podkreśla, że przedłużenie do 2027 r. sygnalizuje przewidywalność i stabilność sytuacji prawnej dla uchodźców oraz dla instytucji państw członkowskich.
Znaczenie dla ochrony ludności i samorządów
Po pierwsze, zarządzanie ryzykiem: integracja setek tysięcy osób przekłada się na konieczność aktualizacji lokalnych planów reagowania kryzysowego (schronienie awaryjne, dystrybucja pomocy, rezerwy leków). Po drugie, zdrowie publiczne: stabilny dostęp do POZ, szczepień i zdrowia psychicznego zmniejsza presję na SOR-y i świadczenia interwencyjne. Po trzecie, edukacja i komunikacja ryzyka: szkoły, poradnie i ośrodki integracyjne muszą włączyć w programy elementy edukacji kryzysowej (alarmy, ewakuacja, zasady schronienia), aby nowo przybyli rozumieli lokalne procedury. Wreszcie, finansowanie: długofalowa perspektywa ułatwia korzystanie z funduszy UE oraz racjonalne kontraktowanie usług publicznych dla nowych mieszkańców. Decyzja Rady wyraźnie wzmacnia zasadę „planowania w długim horyzoncie”, a nie reakcji ad hoc. 
Przedłużenie do 2027 r. nie rozwiązuje wszystkich wyzwań (mieszkalnictwo, rynek pracy, zdrowie psychiczne), ale daje czas i mandat na budowę systemowej odporności społecznej — od nauki języka i uznawania kwalifikacji po przygotowanie ludności na sytuacje wyjątkowe (blackout, skażenia, ewakuacja). Rekomendacja praktyczna dla JST i NGO: spięcie polityk integracyjnych z polityką ochrony ludności, by zasoby (np. centra wsparcia, tłumacze, kanały komunikacyjne) pracowały także w kryzysie.
